تبلیغات
. . . نازکتـــر از خیـــال . . . - گمگشته ( سخن شوریده . . . )

 

 

. . . نازکتـــر از خیـــال . . .

گمگشته ( سخن شوریده . . . ) | سخن شوریده . . . ,

به نام او

 

بازمی گردم به سوی رفتن

                                                          

                                                   تا به جانب بازگشتن بروم

               

                      و در حالیکه فرو می افتم و بر می خیزم

         

در بر خاستنم غوغای فرو افتادن هاست

 

                                                می روم در حالیکه ایستاده ام

 

و دریچه های بینایی را فرو بسته به روشنایی تاریکی ها می نگرم . . .  

 

               من در آستانۀ طلوع غروب کردم ،

 

                    من از آن ساعتی که هستی یافته ام خود را نیستی دیده ام

 

تو مرا به گرسنگی محبت

 

                                             و عطش دوستی مبتلا کردی ،

 

                                                 به اندوهم برکت دادی ،

 

                                         بر خشکسالی ام رونق بخشیدی ،

 

                                  زندگانی ام را در گرو باران گذاشتی ،

 

مرا به خواب حروف فرو بردی

 

                                            و در رویاهای هجاها پیچاندی

 

و هندسه ام را به شیوه های کهن معماری کردی

 

                                 و بارها میخکهای عاطفه ام را آب دادی

 

                           و گونه های کویریم را به باران نوازش ها کشیدی

 

                                 و تهمت گریه را از چشمانم زودودی

 

و به احترام آفتاب به سو سوهای نگاهم نگریستی

 

                                  و مرا بارها در قفس نگاهت زندانی کردی

 

               و در مرزهای پوسیدن تنهایم گذاشتی ......

 

اما هیچگاه

 

             از عصمت گناهانم چشم نپوشیدی

 

                             و از بی گناهی عصیانم نگذشتی

 

و بارها از نیستانهای سکوتم گذشتی

 

                                  و در کوچه های تنهایی ام آواز خواندی

 

                                   و مرا به منتهی الیه اندوه کشاندی

 

و بر سلسله جبال اوهام قرار دادی .

 

                                         مرا ببخش اگر دیدگانم نابینا شده اند ،

 

چرا که سالها

 

                               از میان آفتاب نگریسته ام

 

                   و بی آنکه شعلۀ آتش خرمن شبانگاهانم را بر افروزد

 

در بیغولۀ زمان ،

 

                           به دنبال خاطره ها سرگردان بوده ام

 

پس اگر در اعماق نگاه من

 

         فانوس فریادی آویخته است

 

                           و پشت هر کلمه ام بوتۀ حزنی می روید ،

 

  چون همدم امواج نا آرام زندگی بوده ام .

 

                                 اگر در اعماق نگاه من جز وزش پندارها و

 

بارش خاطره ها نیست ،

 

                           چون از پشت سکوت با تو سخن می گویم

 

و اینک در برابر تو

 

جز آنکه چون شبنم خاطره ایی از گلبرگ دیداری فرو ریزم چه خواهم

                         توانست ؟

                                                    سهم من                  

 

          جز انعکاسی کمرنگ 

           در برکه های نورانی و آیینه های مبهم نیست

 

تو آن دروغ بزرگی که به حقیقت پیوسته است

 

                  و آن واقعیتی که هرگز به چشم نمی آید

 

                                   تو آن هیچگاه قشنگ و هرگز زیبایی

 

که نتوانستن های جهان با تو هم آوازند ،

 

         چشم تو زیباترین پوچها و دست هایت مهربان ترین هیچ هاست

 

مرا به کجا می خوانی ؟!

 

                           ای مرموز مرمرین!

 

                                     قسمت خوشایند حیات!

 

                       مناسبت مهربان !

                            ناممکن بی اندازۀ وسیع !

 

                نرگس خوشبوی دشت هرگز !

 

                                گل ِبی مانند ِگلشن ِهیچگاه!

 

                  مواظب باش که « احساس » سرما نخورد !

 

وگرنه دو سه دقیقه به شادی بدهکاری .

 

                                             ای سحر گاه ِمرموز ِنیایش ها !

 

ای مخمل عاطفه در سرا پردۀ مهربانی!

 

                               ای شرار بارور در نیمروز گرم یقین!

 

ای لهیب فروزان عشق در ضمیر مجلل صبر !

 

| + | نظرات () نگارنده : احسان در دوشنبه 8 مرداد 1386 و ساعت 05:07 ق.ظ