تبلیغات
. . . نازکتـــر از خیـــال . . . - مطالب تیر 1386

 

 

. . . نازکتـــر از خیـــال . . .

فقط تو . . . ( سخن شوریده . . . ) | سخن شوریده . . . ,

به نام خدا

خانه ام وقتی که می آیی تمامش مال تو

 

                                        هر چه دارم غیر تنهایی تمامش مال تو

 

صد دوبیتی صد غزل دارم و حتی یک بغل

 

                                          شعرهای خوب نیمایی تمامش مال تو

 

ضرب و آهنگ غزلهایم صدای پای توست

 

                                          این صدای پای رویایی تمامش مال تو

 

بیکران سبــــز اقیانـــــوس آرام دلـــم

 

                                           ای پری خوب دریایی تمامش مال تو

 

عشق من عشق زمینی نیست باور کن عزیز

 

                                    عشقم این عشق اهورایی تمامش مال تو

 

بازهم بیت بد پایان شعرم مال من

           

                               بیتهای خوب بالایی تمــامش مــال تــــو . . .

متاسفانه نام شاعر این شعر زیبا رو نتونستم بیابم ...

  

 





دور مانده ام . . . ( سخن شوریده . . . ) | سخن شوریده . . . ,

بسم الله الحق 

عمریست که سوسوی غمی ترد در صدایم نقش بسته است ! این قصۀ من ناتمام است . تکه ای به جا مانده از تراکم خوب هیجان ... باید بگویم هزار و یک شب قصه گفتنم شهرزادم نکرد . حالا من با یک خوشۀ گندم مسافر فرسوده ی زمانم و در آغوش تک تک برگزیدگان دنبال نشانی از بهشتم . بودو نبود فانوس هم مهم نیست . من چشمانم را در وادی گذشته جا گذشته ام و بی چشم داشت به کوچ هراسناک خویش می نگرم ــ با همان یک خوشه گندم ــ از مرگ هم نمی هراسم . تنها نگرانی من این است که دیر برسم . زمانی که ته مانده ی خاکستر بودنم را به باد می دهند ...

با این همه مسافری از جنس همین خاک نجیبم و نگاه تاریکم را به سایه های نیامده می دوزم تا ردی از غریبیم بر جای نماند . کاش می شد این رفتنم عبور نباشد ، وسعتی باشد تا که از عادت بودنم فاصله بگیرم .

من در امتداد ناجوانمردانۀ خاطرات ایستاده ام وسخت می گذرم  از مرزهای همیشه با پاهایی بی رمق که الفبای جاده را زندگی کرده است بهانه ام رسیدن است به نا کجایی که در ابد نشسته و منتظر حادثه ی حلولم است و من چشم دوخته ام به این درد نفرین شده که ذره ذره حضورم را از من می رباید ...

باز من ــ صادقانه می گویم ــ هراسی در ترانه های خاموشم نمی یابم . حتی در رانده شدنم . در هزاران سال گریستنم ــ تاریک تر از گریستن فرشتگان ــ مرا به آتش افکندند و در عطش سوزناک یک ابهام مقدس دربدریهایم به گل نشست . مرا به چاه افکندند به جرم زیبایی بی آن که نشانی از نگاههای هرزۀ گرگان بر گونه ام باشد و آموخته ام لبخند بزنم چون مسیح بر زلالی هر چه تشنگی است .

حالا هم که می روم ، وامدار نگاههای خیسی هستم که روشنی از صبح می گیرند !

افسوس ... ! افسوس از اینهمه چراغ که زود از نفس می افتند . کاش می شد از گامهایم ، گامهای یاغی ایی که عاجزند از هر چه آرامش توشه ای بر دارم ...

من مسافرم ! با خوشه ای گندم و کوله باری غفلت که شانه های زخمی مرا بهانه می کند...

 " مهرانا "

 

 





سر آغاز ( دلنامه . . . ) | دلنامه . . . ,

به نام نامی حق ، که آغاز از اوست

دیر زمانیست که در میان شما بودم . . . 

                  یاد بادش . . . چه شیرین لحظاتی  . . .

   همیشه نوشته هایم در میان کاغذها مدفون می ماند . . .  

                                                        نمی دانم . . .

         نمی دانم چرا دوست داشتم که هوایی باشد تا خودم رابیابم . . .

و خودم را بهمراه دلم ، که چند صباحیست در آسمان ها قدم می زند را به

بوته ی محک بگذارم . . .

                                    نمی دانم . . .

نمی دانم شاید اشتباه است تفکراتم . . .

                                   شاید پوچ است تصوراتم . . .

          شاید خام است آنچه می پندارم . . .

اما این بار نمی خواهم اسیر تردید و گمان شوم . . . دلم را به بیکران

دریای وجودتان زدم و خودم را در میان شما یافتم . . .

من آمده ام که شبیه احساس حرف بزنم  . . .

                                 شبیه شما . . .

                                 شبیه صبح ، که از خیال نازکتر است . . .

حال که من آمده ام ، به رسم دوستی و رفاقت ، شما هم قدمی بر این

محفل  . . . نه ! . . . بر چشمانم بنهید تا بیاموزم آنچه را که تا کنون از

وجود نازنینتان نتوانسته ام بیابم . . .

آن عطری که مدتهاست پی اش بودم و نیافتم گلش را . . . در نگاههای

عمیقتان ببویم . . .

آری . . .

      حال که من متولد شده ام ، نیازم اینست که قدمهایم را بشناسم . . .

 و این بازشناسی ، جز از سوی دوست خوش نیست . . .

پس یا علی . . .

تو هم پلکی بزن رفیق . . .

و شاید هم گاهی . . . و فقط گاهی این دلنوشته هایم ، تسکینی هر چند

ناچیز، بر زخمهای دل شما باشد . . . تا من نیز به نوعی این دین را ، بر

شما رفیقان ادا کرده باشم . . .

امیدم همه این است که به قدری دلنشین باشد این سیاه قلمها . . . که دلتان

در هوای دلم نفسی تازه کند  . . . تا که شاید بداند که آنچه در دل ِ بی

نشانتر از باد من ، به رسم گریه ، رسم شب ، می گذرد . . .  از چه

جنسی است . . .

                                           منتظر گلباران قدومتان می مانم . . .

                   قدمهاتان استوار . . .

یا علی . . .